Szlaki na Babią Górę to wyznaczone i oznakowane trasy turystyczne prowadzące na najwyższy szczyt Beskidu Żywieckiego – Diablak (1725 m n.p.m.). Babia Góra, nazywana Królową Beskidów, Matką Niepogód lub Kapryśnicą, to jeden z najbardziej rozpoznawalnych szczytów w okolicy i poważne wyzwanie dla każdego miłośnika gór. Trasy na jej wierzchołek prowadzą do pięknych panoram, wyjątkowej przyrody i mocnych wrażeń – zarówno dla początkujących, jak i doświadczonych turystów.
Cały masyw leży w granicach Babiogórskiego Parku Narodowego, co oznacza, że poruszamy się po terenie o dużych walorach przyrodniczych i krajobrazowych. Dzięki szlakom można bezpiecznie i zgodnie z zasadami Parku poznawać ten obszar, obserwować bogatą florę i faunę oraz napotkać ślady historii rozsiane po zboczach Babiej Góry. Na wejście na teren Babiogórskiego Parku Narodowego obowiązują bilety, które można kupić online lub przy wejściach na szlaki.
Na czym polega oznaczenie szlaków turystycznych?
Oznaczenie szlaków turystycznych w Polsce, także na Babiej Górze, opiera się na użyciu określonych kolorów i symboli ułatwiających orientację. Najczęściej spotykane są piesze szlaki znakowane trzema poziomymi paskami – dwoma białymi i jednym w środku w kolorze czerwonym, niebieskim, zielonym, żółtym lub czarnym. Znaki maluje się na drzewach, kamieniach albo specjalnych słupkach.
Kolory szlaków mają pewne przyjęte znaczenie, choć nie jest to sztywna zasada. Czerwony kolor zwykle oznacza główny szlak biegnący grzbietem lub najważniejszą, długą trasę, tak jak na Babiej Górze z Przełęczy Krowiarki. Niebieskie szlaki są często długodystansowe, ale o spokojniejszym przebiegu, często trawersują zbocza. Zielone i żółte trasy to w wielu miejscach szlaki dojściowe, łącznikowe lub krótsze, lokalne – wyjątkiem jest żółta Perć Akademików, uważana za najtrudniejszą na Babiej Górze. Czarne szlaki bywają krótkie i strome, często prowadzą do konkretnej atrakcji albo łączą inne trasy. Taki system ułatwia dobór szlaku do własnych możliwości i oczekiwań oraz pomaga nie zgubić się w górskim terenie.
Jakie są główne szlaki na Babią Górę?
Babia Góra, dumnie górująca nad okolicą, oferuje wiele różnych dróg prowadzących na Diablak. Każda z nich ma inny charakter, poziom trudności i inne widoki, dzięki czemu każdy turysta może znaleźć coś dla siebie. Są tu zarówno łagodniejsze podejścia, jak i odcinki z łańcuchami dla osób szukających mocniejszych wrażeń.
Dobry wybór trasy to podstawa udanej wycieczki, dlatego warto wcześniej zapoznać się z ich przebiegiem i wymaganiami. Babia Góra leży na granicy polsko-słowackiej, co daje też możliwość wejścia na szczyt od południa, ze Słowacji.
Szlak czerwony z Przełęczy Krowiarki przez Sokolicę
Czerwony szlak z Przełęczy Krowiarki to jeden z najpopularniejszych i najłatwiejszych sposobów zdobycia Babiej Góry. Przełęcz Krowiarki (Przełęcz Lipnicka) jest wygodnym miejscem startu – znajduje się tam duży, płatny parking (20 PLN, stan na marzec 2025). Zgodnie z drogowskazem podejście na szczyt zajmuje około 2 godziny i 20 minut. Cała trasa tam i z powrotem to około 10 km, z sumą podejść 717 m. Na wycieczkę dobrze przeznaczyć 5-6 godzin.
Początek prowadzi przez las po ścieżce ułożonej jak schody z kamienia i drewna. Podejścia bywają strome, ale teren jest dobrze przygotowany. Po mniej więcej godzinie dochodzi się do Sokolicy – pierwszego widokowego punktu, skąd rozciąga się panorama na Babią Górę, Beskid Śląski, Pasmo Policy i Zawoję. Są tu ławki, więc to dobre miejsce na przerwę. Dalej szlak wiedzie przez gęstą kosodrzewinę chroniącą przed wiatrem. Mija się Kępę (1521 m n.p.m.) i Gówniak (1617 m n.p.m., Wołowe Skałki), a z tego ostatniego na Diablak pozostaje około 20 minut. Czerwony szlak jest bardzo widokowy i chętnie wybierany przez rodziny z dziećmi, choć wciąż wymaga kondycji i przygotowania. Nie ma tu łańcuchów ani trudności technicznych, więc jest dostępny dla szerokiej grupy turystów.
Szlak niebieski przez schronisko Markowe Szczawiny
Inną ciekawą opcją jest droga prowadząca przez schronisko PTTK na Markowych Szczawinach. Do schroniska można dojść kilkoma trasami, co ułatwia układanie różnych wariantów wycieczki. Z Zawoi Markowej prowadzi szlak zielony (1 godz. 40 min), z Zawoi Lajkonik – czarny (2 godz. 20 min), z Zawoi Policzne – niebieski (2 godz. 20 min). Można też dojść do schroniska niebieskim szlakiem z Przełęczy Krowiarki (2 godziny), co sprawdza się jako wygodny wariant zejścia lub element pętli.
Schronisko Markowe Szczawiny leży na północnych stokach Babiej Góry, na wysokości 1180 m n.p.m. Obecny budynek, otwarty w 2009 roku, oferuje 40 miejsc noclegowych oraz bufet z tradycyjną kuchnią polską. To dobre miejsce na odpoczynek, ciepły posiłek, a także nocleg dla osób planujących np. wschód słońca na szczycie. Ze schroniska na Diablak prowadzą dwa szlaki: czerwony przez Przełęcz Brona oraz żółta Perć Akademików. Czerwony wariant przez Przełęcz Brona to około 1 godz. 40 min podejścia, najpierw lasem, później przez kosówkę i kamienne rumowiska. Fragment na Przełęcz Brona (1715 m n.p.m.) jest stromy, ale bardzo widokowy, biegnie przez rejon Kościółków i Przełęcz Lodową.
Perć Akademików – szlak z elementami wspinaczki
Perć Akademików to propozycja dla osób lubiących mocniejsze wrażenia. To najtrudniejszy wariant wejścia na Babią Górę i jedyny w Beskidach szlak zabezpieczony łańcuchami i klamrami. Wytyczono go w 1925 roku z inicjatywy Władysława Miodowicza. Trasa prowadzi na szczyt najstromszą, północną stroną masywu. Początek znajduje się przy tzw. Skręcie Ratowników, w pobliżu schroniska Markowe Szczawiny. Wejście na Diablak zajmuje około 1,5 godziny (2,6 km, 540 m przewyższenia).
Najbardziej znanym miejscem na Perci Akademików jest około 8-metrowa ściana skalna o nazwie Czarny Dziób. Pomocą w przejściu są tam klamry i łańcuch. Szlak jest jednokierunkowy (tylko pod górę) i działa wyłącznie od 1 maja do 30 października. Zimą bywa zamknięty z powodu ryzyka lawin i zasypania zabezpieczeń śniegiem. Trasa wymaga odporności na ekspozycję i nie jest wskazana dla małych dzieci ani osób z lękiem wysokości. Dla doświadczonych górskich turystów to jednak jedna z najciekawszych przygód w Beskidach.
Szlak żółty przez Przełęcz Brona
Żółty szlak przez Przełęcz Brona jest częścią trasy z Zawoi Czatoży. Nazwa może mylić, ale nie jest to ta sama droga, co Perć Akademików. Z Zawoi Czatoży żółty szlak prowadzi do schroniska Markowe Szczawiny, a dalej łączy się z czerwonym szlakiem biegnącym przez Przełęcz Brona. Sam odcinek ze schroniska na Przełęcz Brona jest stromy i męczący, ale zajmuje około 30 minut. Przełęcz Brona oddziela Małą Babią Górę (Niższy Cyl) od rejonu Kościółków i dzieli masyw Babiej Góry na dwie części. Z przełęczy na szczyt czeka nas widokowy, około godzinny marsz przez Kościółki, Przełęcz Lodową i Pośredni Grzbiet. Szlak jest dostępny cały rok, ale zimą trzeba liczyć się z oblodzeniem i zaspami.
Szlaki z Zawoi i innych miejscowości
Zawoja, najdłuższa wieś w Polsce, stanowi główny punkt startowy wielu dróg na Babią Górę. Można stąd dojść do schroniska Markowe Szczawiny kilkoma szlakami, a następnie kontynuować na Diablak. Oprócz opisanych już tras z Zawoi Markowej (zielony), Zawoi Lajkonik (czarny) i Zawoi Policzne (niebieski), istnieje również żółty szlak z Zawoi Czatoża. Ta droga jest długa (około 16 km i ponad 6 godzin marszu), ale większość podejścia znajduje się w pierwszej części. Później trasa wygodnie trawersuje Małą Babią Górę (Cyl) i wraz z Głównym Szlakiem Beskidzkim dociera do schroniska. Wybór trasy z Zawoi daje dłuższy kontakt z babiogórską przyrodą oraz możliwość skorzystania z szerokiej bazy noclegowej i gastronomicznej w samej miejscowości.
Trasy od strony słowackiej przez Małą Babią Górę
Babia Góra, leżąca na granicy polsko-słowackiej, umożliwia też wejście od południa, z Orawy. Tamtejsze szlaki są często spokojniejsze i łagodniejsze, co przyciąga osoby szukające ciszy i mniejszego ruchu. Jednym z wariantów jest zielony szlak ze Stańcowej Polany (na końcu wsi Przywarówka). Najpierw idzie się przez las, potem przez kosodrzewinę na zbocza Diablaka. Podejście zajmuje około 2 godziny i 40 minut. Po drodze mija się pozostałości pierwszego babiogórskiego schroniska Beskidenverein z 1904 roku oraz źródło Głodna Woda. Warto wiedzieć, że po słowackiej stronie parku narodowego można legalnie chodzić z psem, w przeciwieństwie do polskiej części Babiogórskiego Parku Narodowego.
Innym słowackim wariantem jest żółty szlak z Orawskiej Półgorze (Oravská Polhora). Prowadzi on przez słowackie zbocza Babiej Góry, oferując dwie wieże widokowe i ciekawe wychodnie skalne. Wejście zajmuje ponad 3 godziny. Trasy od południa pozwalają zobaczyć Babią Górę z innej strony i poznać jej mniej znane zakątki.
Który szlak na Babią Górę wybrać?
Wybór trasy na Babią Górę zależy od naszego doświadczenia, kondycji, upodobań widokowych oraz towarzystwa, z jakim idziemy. Każdy szlak ma inny charakter i stawia inne wymagania, dlatego warto wcześniej przemyśleć, jakiej wycieczki oczekujemy.
Babia Góra jako Matka Niepogód potrafi szybko zmienić pogodę, więc bez względu na wybór trasy bardzo ważne jest dobre przygotowanie i śledzenie prognoz. Poniżej kilka propozycji, które pomogą dobrać odpowiednią drogę.
Najłatwiejszy szlak dla początkujących
Dla osób bez dużego doświadczenia, rodzin z dziećmi (nawet z czterolatkiem, który sam przejdzie trasę) czy tych, którzy szukają najmniej wymagającej drogi na szczyt, najlepszy będzie czerwony szlak z Przełęczy Krowiarki. Ma około 4,6 km długości, przewyższenie 717 m i zajmuje przeciętnie 2 godziny 20 minut podejścia. Trasa jest dobrze przygotowana i wyraźnie oznakowana, a początkowe, bardziej strome fragmenty po kamienno-drewnianych schodach szybko ustępują łagodniejszym odcinkom. Nie ma tu łańcuchów ani klamer, więc szlak jest bezpieczny dla większości turystów.
Dodatkową zaletą są piękne widoki, pojawiające się już na Sokolicy, później na Kępie i Gówniaku. Panorama obejmuje Babią Górę, Beskid Śląski, Pasmo Policy, a przy dobrej przejrzystości powietrza także Tatry. Trzeba jednak pamiętać, że „najłatwiejszy” nie znaczy „łatwy” – to wciąż górska trasa wymagająca odpowiednich butów, ubioru i przynajmniej podstawowej kondycji. Na Przełęczy Krowiarki jest płatny parking oraz budka z pamiątkami, gdzie kupimy też bilety do Babiogórskiego Parku Narodowego.
Najkrótszy i najszybszy szlak
Jeśli najważniejszy jest czas i zależy nam na jak najszybszym wejściu na Diablak, również czerwony szlak z Przełęczy Krowiarki wypada najlepiej. Jest to najkrótsza klasyczna trasa na Babią Górę – dojście na szczyt zajmuje około 2,5 godziny. Przy wejściu i zejściu tą samą drogą całość wycieczki zamknie się w nieco ponad 3,5 godziny. To dobry wybór dla osób z ograniczonym czasem.
Jeśli startujemy ze schroniska Markowe Szczawiny, najkrótszym, ale trudniejszym wariantem będzie Perć Akademików. Żółty szlak prowadzi na szczyt w około 1,5 godziny, lecz jest jednokierunkowy (tylko w górę) i wymaga obycia z górami oraz odporności na ekspozycję, bo korzystamy z łańcuchów i klamer. Działa tylko od 1 maja do 30 października.
Najtrudniejszy i najbardziej widowiskowy szlak
Dla osób doświadczonych, które chcą przeżyć mocniejsze emocje, bezkonkurencyjna będzie Perć Akademików (żółty szlak). To najtrudniejsza i najbardziej efektowna trasa na Babią Górę. Prowadzi najstromszą, północną stroną masywu i zawiera fragmenty wspinaczkowe z użyciem łańcuchów i klamer. Najtrudniejszym miejscem jest 8-metrowy Czarny Dziób. Widoki są bardzo bogate, a przejście zostaje na długo w pamięci. Szlak jest jednokierunkowy (tylko pod górę) i czynny wyłącznie od 1 maja do 30 października, gdyż zimą jego przejście byłoby zbyt ryzykowne. To propozycja dla osób w dobrej formie, z górskim doświadczeniem i bez lęku wysokości.
Szlaki polecane na wschód i zachód słońca
Babia Góra słynie z pięknych wschodów i zachodów słońca, które przyciągają wielu turystów. Aby dotrzeć na szczyt o odpowiedniej porze, najlepiej wybrać trasę stosunkowo krótką i prostą. Najczęściej polecany i najbezpieczniejszy wybór to czerwony szlak z Przełęczy Krowiarki. Podejście zajmuje około 2,5 godziny, więc można wyruszyć w nocy z czołówką i zdążyć na wschód słońca lub wyjść popołudniu, by zobaczyć zachód. Szczególnie pięknie prezentują się wtedy widoki z Sokolicy, Kępy i Gówniaka.
Drugą opcją jest nocleg w schronisku PTTK Markowe Szczawiny, a następnie poranne wyjście na szczyt jednym z tamtejszych szlaków (czerwonym przez Przełęcz Brona lub, dla bardziej zaawansowanych, żółtą Percią Akademików). Przy takich wyjściach obowiązkowo zabieramy latarkę czołową, ciepłe ubrania, zapas jedzenia i picia, a zimą także raczki lub raki. Babia Góra potrafi wtedy szybko zmienić pogodę, więc przed wyjściem trzeba sprawdzić prognozy.
Ile trwa wejście na Babią Górę wybranymi szlakami?
Przy planowaniu wyjścia na Babią Górę bardzo ważne jest oszacowanie czasu przejścia poszczególnych tras. Na całą standardową wycieczkę (wejście i zejście) potrzeba zwykle 5-6 godzin, ale dokładny czas zależy od wybranego szlaku, naszej kondycji i warunków pogodowych. Podawane czasy są orientacyjne i warto dodać do nich zapas na odpoczynek, zdjęcia czy nagłe pogorszenie pogody.
Obszar Babiogórskiego Parku Narodowego słynie ze zmiennej aury, więc Matka Niepogód potrafi przedłużyć nawet w teorii krótką wycieczkę. Przed wyjściem dobrze jest sprawdzić prognozy pogody dla Babiej Góry oraz komunikaty Parku.
Czas przejścia poszczególnych tras
- Czerwony szlak z Przełęczy Krowiarki (Sokolica – Gówniak – Babia Góra): najszybsza opcja. Wejście na szczyt około 2 godz. 20 min. Trasa w obie strony, bez dłuższych przerw, to trochę ponad 3,5 godziny. Długość odcinka 4,6 km, przewyższenie 717 m.
- Szlak z Zawoi Markowej (Schronisko Markowe Szczawiny – Przełęcz Brona – Babia Góra): droga z Markowych Szczawin na szczyt zajmuje około 3 godz. 10 min. Długość 6,3 km, przewyższenie 996 m. Wejście do schroniska z Zawoi Markowej zielonym szlakiem to dodatkowe 1 godz. 40 min.
- Perć Akademików (od schroniska Markowe Szczawiny): najtrudniejszy, ale krótki wariant ze schroniska. Wejście około 1 godz. 30 min. Długość 2,6 km, przewyższenie 540 m. Szlak jednokierunkowy (tylko pod górę), otwarty od 1 maja do 30 października.
- Szlak żółty z Zawoi Czatoża (Przełęcz Jałowiecka – Mała Babia Góra – Przełęcz Brona – Babia Góra): dłuższa trasa, z czasem wejścia około 4 godziny. Długość 9,3 km, przewyższenie 1128 m. Całość, z Zawoi Czatoża na szczyt i z powrotem, to około 16 km i ponad 6 godzin marszu.
- Szlak na Babią Górę od strony słowackiej (Stańcowa – Babia Góra): podejście od Stańcowej trwa około 2 godz. 30 min. Długość 4,5 km, przewyższenie 833 m. Przy wejściu od leśniczówki Stańcowa i zejściu tą samą drogą całość może zająć około 5 godzin.
Które szlaki są najlepsze na jednodniową wycieczkę?
Na jednodniową wyprawę najlepiej wybierać te trasy, które pozwalają w rozsądnym czasie wejść i zejść, z miejscem na odpoczynek i podziwianie panoram. Najczęściej polecany jest czerwony szlak z Przełęczy Krowiarki. Krótki czas przejścia i brak trudności technicznych sprawiają, że to dobra propozycja dla większości turystów. Wejście, przerwy na widoki i zejście z reguły mieszczą się w 5-6 godzinach.
Dla osób chcących urozmaicić wycieczkę dobrą opcją jest pętla: wejście czerwonym z Krowiarek na Diablak, zejście czerwonym przez Przełęcz Brona do schroniska Markowe Szczawiny (około 1 godz. 10 min), a następnie powrót na Krowiarki niebieskim szlakiem Górnym Płajem (około 2 godziny). Taka trasa jest dłuższa, ale oferuje więcej różnych widoków i pozwala odwiedzić schronisko. Przy odpowiedniej kondycji można też wybrać wejście Percią Akademików ze schroniska, pamiętając o jej jednokierunkowości i konieczności zejścia inną drogą (np. czerwonym przez Przełęcz Brona do schroniska, a dalej do Zawoi lub na Krowiarki). W każdym wariancie trzeba sprawdzić prognozę pogody i dobrze spakować plecak.
Czy szlaki na Babią Górę są dostępne przez cały rok?
Babia Góra, nazywana Matką Niepogód, ma opinię szczytu o bardzo zmiennej pogodzie. Zmiany warunków wpływają bezpośrednio na dostępność i bezpieczeństwo tras. Latem większość szlaków jest otwarta, natomiast zimą sytuacja zmienia się wyraźnie i trzeba podchodzić do góry z dużą ostrożnością.
Zimą na Babiej Górze panują warunki zbliżone do wysokich gór: silny wiatr, głębokie zaspy, lód oraz zagrożenie lawinowe. Z tego powodu Babiogórski Park Narodowy wprowadza ograniczenia i okresowe zamknięcia wybranych szlaków, aby chronić turystów.
Ograniczenia sezonowe i czasowe na trasach
Większość szlaków na Babią Górę jest dostępna przez cały rok, ale z pewnymi ważnymi wyjątkami. Najistotniejsze ograniczenie dotyczy żółtego szlaku Perć Akademików. Ten najtrudniejszy i najbardziej eksponowany szlak jest zamknięty zimą – zwykle od 1 listopada do 30 kwietnia (czasem dłużej, jeśli warunki śniegowe są złe). Problemem są zasypane śniegiem łańcuchy i klamry oraz wysokie ryzyko lawin. Według stanu na 9 grudnia 2025 roku, Perć Akademików jest zamknięta od 23 listopada 2025 roku.
Inne trasy, takie jak czerwony z Przełęczy Krowiarki czy czerwony przez Przełęcz Brona z Markowych Szczawin, pozostają otwarte cały rok, ale zimą ich przejście jest trudniejsze i zwykle zajmuje więcej czasu. Szlaki mogą być oblodzone, przysypane śniegiem, a na grani występują bardzo silne wiatry i zamiecie. W takich warunkach potrzebne są raczki lub raki na buty, ciepłe ubranie i świadomość, że sytuacja może szybko się zmienić. Nawet dojazd na parking na Krowiarkach zimą bywa problematyczny z powodu stromych zakrętów – warto mieć ze sobą łańcuchy na koła.
Aktualizacje i ostrzeżenia dotyczące warunków na szlakach
Ze względu na zmienną pogodę na Babiej Górze bardzo ważne jest regularne sprawdzanie komunikatów turystycznych i prognoz przed każdą wizytą. Babiogórski Park Narodowy na swojej stronie (np. bgpn.gov.pl) podaje bieżące informacje o stanie szlaków, zamknięciach i utrudnieniach. W komunikatach znajdziemy m.in. aktualne temperatury w różnych miejscach masywu (Zawoja Markowa, Polana Krowiarki, Diablak, Markowe Szczawiny), prognozy IMGW oraz konkretne ostrzeżenia dotyczące poszczególnych tras. Według danych na 9 grudnia 2025 roku, Park informuje o ponownym otwarciu niebieskiego szlaku „Górny Płaj” na odcinku Przełęcz Lipnicka (Polana Krowiarki) – Markowe Szczawiny od 2 grudnia 2025 roku oraz o zamknięciu Perci Akademików od 23 listopada 2025 roku.
Warto korzystać z prognoz przygotowanych typowo dla Babiej Góry, a nie tylko dla Zawoi czy innych miejscowości w dolinach, gdzie warunki mogą być o wiele łagodniejsze. Mgła, niskie chmury i silny wiatr na grani są częste i mogą utrudnić orientację, przez co nawet znany szlak staje się niebezpieczny. Zimą Babia Góra jest szczególnie wymagająca – wiele akcji GOPR odbywa się właśnie wtedy. W plecaku zawsze powinniśmy mieć naładowany telefon, power bank, zainstalowaną aplikację „Ratunek” oraz zapisane numery alarmowe (985 lub 601 100 300). Rozwaga i szacunek do gór to najważniejsze „wyposażenie” na Babią Górę.
Najciekawsze punkty widokowe i atrakcje na szlakach Babiej Góry
Babia Góra to nie tylko Diablak, ale cały rozległy masyw pełen ciekawych miejsc. Szlaki prowadzą przez liczne kulminacje, polany, skałki i obszary o wyjątkowej przyrodzie. Wędrując, co chwilę trafiamy na nowe widoki i inne elementy krajobrazu. Obok skalistych wierzchołków znajdziemy tu malownicze stawki i rzadkie gatunki roślin.
Warto poświęcić czas na poznanie tych miejsc, aby lepiej docenić Babiogórski Park Narodowy, który ma status rezerwatu biosfery UNESCO.
Sokolica, Kępa, Gówniak i inne kulminacje
Czerwony szlak z Przełęczy Krowiarki dostarcza wielu wrażeń widokowych, prowadząc przez kolejne kulminacje grzbietu. Pierwszym ważnym punktem jest Sokolica (1367 m n.p.m.). To świetne miejsce na pierwszy dłuższy postój. Na szczycie znajduje się platforma widokowa umieszczona na kilkunastometrowym urwisku skalnym. Widać stąd Babią Górę, szczyty Beskidu Śląskiego, Pasmo Policy, Beskid Mały, Beskid Makowski oraz Zawoję. Nazwa Sokolica pochodzi od orła przedniego, który miał tu gniazdo w XIX wieku; szczyt opada niewielkim urwiskiem w stronę Zawoi.
Kolejną kulminacją jest Kępa (1521 m n.p.m.), do której dochodzi się w około 30 minut od Sokolicy. Widoki stają się jeszcze szersze, a na horyzoncie coraz wyraźniej rysują się Tatry. Odcinek szlaku prowadzi przez „tunel” z gęstej kosodrzewiny, co dodaje uroku. Następnie docieramy do Gówniaka (1617 m n.p.m.), znanego też jako Wołowe Skałki. To ostatnia kulminacja przed Diablakiem, z której rozciąga się szeroka panorama. Stamtąd na główny wierzchołek Babiej Góry jest już tylko około 20 minut wędrówki z coraz lepszymi widokami. Sam Diablak jest rozległy, a panorama z niego obejmuje m.in. Tatry, Jezioro Orawskie, Wielki Chocz, Małą Fatrę, Pilsko, Małą Babią Górę oraz, przy dobrej widoczności, Skrzyczne i Baranią Górę. Na szczycie zobaczymy kamienny mur osłaniający przed wiatrem oraz obelisk poświęcony wejściu arcyksięcia Józefa Habsburga.
Mokry Stawek oraz inne osobliwości przyrodnicze
Masyw Babiej Góry słynie nie tylko z panoram, ale też z wyjątkowej przyrody. To jedyne miejsce w polskich Beskidach, gdzie można prześledzić pełny układ pięter roślinnych – od regla dolnego, przez górny, kosodrzewinę, aż po piętro hal i skał. Jedną z ciekawszych atrakcji jest Mokry Stawek, niewielkie jeziorko polodowcowe, które świadczy o dawnym działaniu lodowca w tym rejonie. Zwykle jest skryte i nie rzuca się w oczy, ale warto wiedzieć o jego istnieniu.
Wciąż można tu zobaczyć rzadkie i chronione rośliny. W drugiej połowie czerwca, w okolicach szczytu Babiej Góry, kwitnie sasanka alpejska – białe, delikatne kwiaty tworzą liczne kępy. Z kolei latem, szczególnie po słowackiej stronie, łatwo zauważyć wierzbówkę kiprzycę, kwitnącą na różowo na przełomie lipca i sierpnia, tworzącą wysokie łany. Babiogórski Park Narodowy jest także domem dla ponad stu gatunków ptaków (m.in. różnych dzięciołów, puchaczy) oraz większych ssaków: rysi, jeleni, wilków i niedźwiedzi. Cały masyw, jako Rezerwat Biosfery UNESCO, oferuje wyjątkowe obserwacje przyrodnicze podczas wędrówek.
Praktyczne wskazówki dla planujących zdobycie Babiej Góry
Wyjście na Babią Górę daje dużo satysfakcji, ale wymaga dobrego przygotowania. Królowa Beskidów potrafi w krótkim czasie zmienić pogodę, nawet latem. Aby wycieczka była bezpieczna i przyjemna, trzeba pomyśleć o odpowiednim sprzęcie, orientacji w terenie oraz zagrożeniach, które mogą się pojawić.
Pamiętajmy też, że wchodząc na teren Babiogórskiego Parku Narodowego, jesteśmy gośćmi – dbamy nie tylko o swoje bezpieczeństwo, ale również o przyrodę.
Jakie aplikacje i mapy ułatwią orientację na szlakach?
Nowoczesne technologie mogą bardzo pomóc podczas wycieczki, ale nie zastąpią podstawowych umiejętności czy zdrowego rozsądku. Planując trasę na Babią Górę, warto mieć aktualną mapę turystyczną w wersji papierowej. Taka mapa nie rozładuje się, nie zależy od zasięgu i pozwala prześledzić przebieg szlaków, ich długość, przewyższenia oraz położenie schronisk i punktów widokowych.
Przydatne są także aplikacje na telefon, np. Mapy.cz, Locus Map czy inne aplikacje z dokładnymi mapami górskimi. Pokazują one przebieg szlaków, naszą pozycję GPS i pozwalają nagrywać trasę. Trzeba jednak pamiętać o wcześniejszym pobraniu map offline, bo zasięg w górach bywa słaby. Bardzo ważny jest naładowany telefon i power bank, który posłuży jako zapasowe źródło energii. Warto też zainstalować aplikację „Ratunek”, która w razie kłopotów ułatwia wezwanie pomocy GOPR, przesyłając naszą dokładną lokalizację. Klasyczny kompas, używany razem z mapą, nadal jest bardzo dobrym narzędziem, szczególnie przy mgle lub załamaniu pogody.
Co zrobić w razie załamania pogody lub wypadku na trasie?
Babia Góra słynie z nagłych zmian pogody. Wiosną i latem pojawiają się tu gwałtowne burze, a bardzo silne wiatry na grani przeszły już do legend. Zimą warunki są jeszcze trudniejsze: lód, zaspy, niska temperatura i ryzyko lawin.
Gdy następuje gwałtowne pogorszenie pogody, najważniejsze jest zachowanie spokoju. Jeśli pojawia się silny wiatr, deszcz, gęsta mgła czy burza, trzeba szukać bezpiecznego miejsca, a jeśli to konieczne – zawrócić. Nie wolno lekceważyć błyskawic i grzmotów. W plecaku zawsze powinny znaleźć się cieplejsze ubrania, kurtka przeciwdeszczowa, czapka i rękawiczki, nawet w środku lata. Zimą przydają się raczki lub raki oraz kijki trekkingowe.
W razie wypadku na trasie priorytetem jest bezpieczeństwo poszkodowanego i jak najszybsze wezwanie pomocy. Jeśli umiemy, udzielamy pierwszej pomocy. Następnie dzwonimy do GOPR pod numer 985 lub 601 100 300. Korzystając z aplikacji „Ratunek”, możemy łatwo przesłać swoją lokalizację ratownikom. W plecaku warto mieć podstawową apteczkę. Jeśli idziemy w grupie, jedna osoba może zostać z poszkodowanym, a inna udać się po pomoc, dokładnie zapamiętując miejsce zdarzenia. Nie wolno na siłę przenosić rannego, jeśli nie mamy pewności, że nie zaszkodzimy. W górach, a szczególnie na Babiej Górze, lepiej czasem zawrócić i zrezygnować z wejścia na szczyt, niż ryzykować zdrowie i życie.
